Op 30 januari wordt Darlyn 10 jaar!
Om dat te vieren, had ze voor alle kinderen snopejes mee en voor de juffen...taart!
zaterdag 29 januari 2011
27 januari 2011 - gedichtendag!
luister
wie sluipt er
door het duister
twee groene lichtjes
de ogen van de kat
de zwarte kat
die in het donker
alles ziet
alleen zijn eigen ogen niet
Hans en Monique Hagen
Uit: Van mij en van jou (Querido, 2007)
Villa Euphrasia - toneel op school!
Tevreden zijn met wat we hebben is geen makkelijke opgave. Zeker niet wanneer het lijkt alsof alles voor het rapen ligt. Een fantasierijk toneelstuk, waarin de echte belangrijke dingen niet te koop zijn: een glimlach, een vriendelijk woord, een schouderklopje, genieten van kleine dingen en vooral van elkaar. In deze interactieve voorstelling nemen fantasie en vindingrijkheid een grote plaats in, maar ook rekening houden met anderen, en niet te vergeten, met onszelf. Een spannend avontuur wacht ons in Villa Euphrasia!!!
In spanning wachten op de start van de voorstelling...en dan...GENIETEN!
zondag 23 januari 2011
zaterdag 22 januari 2011
Trefbal
Op maandag 17 janauri 2011 trokken de kiwi-klassertjes richting sporthal om hun opperbeste sportieve beentje voor te zetten.
Winnen deden we jammer genoeg niet, maar we leerden wel een zéér belangrijke les: deelnemen en doorzetten zijn nog altijd belangrijker dan winnen!
Volgend jaar zal het beter gaan, daar is de juf nu al van overtuigd!
Dikke proficiat voor jullie, bengeltjes!
En elkaar op tijd en stond trakteren op een massage na een wedstrijd, moet natuurlijk ook kunnen!We vergeten je niet...
Tijdens de kerstvakantie werd het tussen al het feestgedruis even stil...
Bijzonder triest nieuws voor de juffen, meesters en kinderen van de Bloesem...
Juf Lutgarde, we zullen je missen...
Als er iemand doodgaat
die je heel goed hebt gekend
dan is het nogal logisch
dat je erg verdrietig bent.
Misschien is het je oma,
misschien is het je hond,
misschien is het een ander
die je ook aardig vond.
Als er iemand doodgaat
die je heel goed hebt gekend,
dan is het nogal logisch
dat je erg verdrietig bent.
Want doodgaan is iets missen,
het maakt je ook wel bang.
Toch zal je er aan moeten wennen,
al duurt dat vaak erg lang.
In de klas maakten we tijd om te praten over "dood zijn" en "missen", lazen we het verhaaltje van Derk Das, en schreven we onze wensen voor juf Lutgarde op kaartjes, die we met heel de school de lucht instuurden aan witte ballonnen ...We richtten een stil hoekje in ... waarin 1 van ons al een tekening maakte, voor het pas overleden hondje van haar tante, dat ze nu zo hard mist...
We maakten een lieve-woorden-doosje ... lieve woordjes kunnen namelijk een glimlach op je gezicht toveren, ookal heb je veel verdriet...
